و عشق هیچ نیست مگر او ..و آفتاب هیچ نیستمگر روشنایی تدبیر روزهای بزرگش..

شب خسته بود از درنگ سیاهشمن سایه ام را ، به میخانه بردمهی ریختم خورد و هی ریخت ، خوردمباهم شنیدیم و دیدیممیخواره ها و سیاه مست ها راو جام هائی که پر بود و می ماند ، خالیبا هم دیدیم و شنیدیمآن مست شور

...تو از ابر بهتری. تو به سپیده دم خواهی رسید. مبادا بلغزی. من دوست توام و دست تو را می گیرم. روان باش که پرندگان چنین اند و گیاهان چنین اند . چون به درخت رسیدی به تماشا بمان . تماشا تو را به آسمان خو

نمی دانم چه میخواهم بگویمغمی در استخوانم می گدازد....

نه از مسجدفتوحی شد نه از میخانه امدادیبه هرجانب که رفتم پای امیدم به سنگ آمد

درها اگربسته شود زین خانقاه شش دریآن ماه رو از لامکان سر درکند در روزنم

گفتی مرا به خنده، خوش باد روزگارت کس بی توخوش نباشد،روقصّه ی دگرکن